Crisisdier

donderdag 21 februari 2013

 

Ik ben blij met de tijd waarin ik mij mag ontwikkelen. Als student Communicatie leer je als geen ander wat het belang is van luisteren. Tussen de kreten van docenten en ouders door - ‘’De arbeidsmarkt is krap, je moet je onderscheiden wil je ooit nog aan een baan komen’’. ‘’Je moet sparen want een pensioen krijg je tegen de tijd dat jij 67 bent niet meer’’ - probeer ik nuchter te blijven en in het nu te leven.  Als ik wil studeren moet ik keuzes maken. Met mijn vrienden comazuipen op vakantie of een extra zomerbaantje nemen. Ik bemerk dat de generatie babyboomers en generatie X de crisis benaderen als een situatie die we moeten oplossen. Naar mijn mening is de vraag echter niet zozeer ‘’welke handelingen moeten we verrichten om de crisis effectief te bestrijden?’’ maar des te meer ‘’welke handelingen moeten we verrichten om  doelen die wij vóór de crisis hadden ook tijdens de crisis te behalen?’’. Een klein nuance verschil met een grote impact op de beleving van geluk. Als je deze plaatst in de context van een metafoor met het weer is de crisis van zonnigere kanten te benaderen. Wanneer het koud is buiten trek ik handschoenen aan en kleed ik mij warmer. Het weer willen veranderen is niets meer dan een ambitie, je zult nooit presteren.

 

In diezelfde kou zag ik vandaag een jongen zijn (ik geloof graag) eerste auto poetsen met slechts een spons en een emmer sop. Lachend fantaseerde ik dat hij door stijgende olieprijzen financieel niet meer in staat was zijn auto door de wasstraat te rijden of een tuinslang aan te schaffen. Bevroren vingers, maar de behoefte om in een patserig glimmende auto te rijden weet hij nog altijd te bevredigen.

Nog een succesverhaal over een crisisdier, waarvan ik de eer mocht hebben het af te luisteren in de trein. Het verhaal was van dusdanig utopische aard dat ik Google moest raadplegen om de waarheid te bevestigen. De Japanse kraai is door het delen van zijn leefomgeving met de mens en het afval op straat kracht in zijn snavelkracht verloren. Om zijn lievelingsnootje op de menukaart te houden legt hij het nootje op de openbare weg en gebruikt hij het verkeer als notenkraker. Logistiek gezien een gevaarlijke onderneming zou je zeggen, zelfs voor gevleugelde. Was het niet dat de kraai zijn maaltijd van de weg haalt wanneer de stoplichten op rood staan voor zijn notenkraker.

 

Het moraal van het verhaal geldt voor ieder crisisdier: je kunt nog altijd bereiken wat je wil, maar je zult het op een andere manier moeten doen.

 

Wie is Cliff Herder?

Cliff Herder is student Communicatie aan de Hogeschool van Amsterdam, en is daarnaast werkzaam als Social Media Specialist bij Boom Your Business.

www.boomyourbusiness.nl/

More Columns